लातूर संपादक अंबादास वसंतराव देशमुख टाकळीकर दिनांक 17/3/2026 खल्वाटो निर्धनः क्वचित्
“क्वचिद्दन्तालको मूर्खः क्वचिद्गानवती सती । क्वचित्काणो भवेत्साधुः खल्वाटो निर्धनः क्वचित् ।।”
कधी मूर्खालाही दंताळू (बोलबच्चन) असल्यामुळे महत्त्व दिले जाते, तर कधी पतिव्रता स्त्रीला गाण्याची कला असल्यामुळे आदर मिळतो. कधी एखादा काणा (डोळ्याने अधू) माणूसही साधू मानला जातो, तर कधी टक्कल पडलेला निर्धन असल्यामुळे दुर्लक्षित होतो. या श्लोकात समाजातील विरोधाभासांचे वर्णन केले आहे. अनेक वेळा बाह्य रूप, कला किंवा परिस्थितींवर आधारित माणसाचे मूल्य ठरवले जाते. मूर्खालाही कधी-कधी फक्त त्याच्या बोलण्यामुळे महत्त्व दिले जाते, तर गुणी लोक परिस्थितीमुळे दुर्लक्षित होऊ शकतात. हा श्लोक समाजातील मूल्यांकनाच्या अनियमिततेवर आणि बाह्य गोष्टींवर आधारित निर्णयांवर टीका करतो.
अंबादास वसंतराव देशमुख टाकळीकर.🌹
